Annie van Gansewinkel

Zandbak

Ontmoet Syl, een jonge vrouw. Ooit zou ze de wereld bereizen in haar glanzende carrière. Nu zit ze op de rand van een zandbak te kijken naar haar spelende kinderen. Totdat er iets gebeurt wat haar tot een keuze dwingt. Wat doet ze? Download nu.

Wil je meer van deze Pikas lezen ?

Zandbak

Annie van Gansewinkel

Eindelijk, zitten. De hele ochtend is ze al aan het rennen geweest, stomme klusjes die volgende week weer in precies dezelfde hoedanigheid terugkomen.
‘Mama, wanneer gaan we nou?’
Toen Frederik het voor de derde keer vroeg, kon Syl haar geduldige stem niet meer opzetten. ‘Als ik zeg dat we gaan. Punt.’
Dat was afdoende geweest, sip was hij weggekropen in de speelkamer. Mooi, kon zij tenminste ongestoord de badkamer opruimen. Een vaag schuldgevoel over haar ongeduld had ze vakkundig weggepoetst. Hoe sneller zij opschoot, hoe eerder ze naar buiten konden.
De ochtend vloog al aardig naar zijn eind en vanmiddag had ze gereserveerd om het plan van aanpak voor de conversie te schrijven. Het was nog even de vraag waar ze de kinderen dan kon parkeren om rustig door te werken, maar dat plan moet morgen de deur uit, anders komt het niet meer op de agenda van de Raad van Bestuur.
‘Má-má.’ Belle trekt aan haar mouw en kijkt haar aan alsof ze al minutenlang op een reactie wacht. ‘Mag ik mijn jas uitdoen? Te warm.’
Haar wangen zijn vuurrood. Heeft ze zo lopen hollen?
Terwijl Syl het jasje naast zich op de bank legt, dwingt ze zich tot het hier en nu. Het is 11.40 uur. De komende twintig minuten is ze er helemaal voor haar kinderen.

Frederik en Belle zitten op de wip. Daar zijn ze blijkbaar zelf opgeklommen. De vorige keer moest ze Frederik nog helpen. Heeft Belle geholpen of kan hij dat ineens alleen?
Ze moet proberen dat plan van aanpak vanmiddag nog even voor te leggen aan John. Die heeft altijd wel rake opmerkingen. Doordat hij zo kritisch is, kan ze de azijnzure opmerkingen van hogerhand voorblijven.
Ze schrikt op van een bonk. Met een klap is de wip geland. Frederik is eraf gestapt en heeft de wip losgelaten, zodat Belle een harde landing maakt. Maar ze giert het uit en lacht rennend met Frederik mee die op weg is naar de klimtouwen. Gaat dat goed? Motorisch is hij niet sterk. Nou, Syl, dat kan hij dan mooi zo leren. Ouders ruimen te veel obstakels uit de weg voor hun kinderen. Op die manier leren ze nooit hun eigen kracht te ontdekken. Scherp gedacht, Syl.
Ze draait zich om naar het trottoir buiten het speelterreintje. Het is rustig vanmorgen in de buurt. Hebben alleen die van haar een studiedag, hun juffen althans?
Met de punt van haar schoenen volgt ze het patroon in het zand. Heeft zij net zelf die strepen gedachteloos zitten trekken? 11.43 uur nog maar. Voor de kinderen mag dit uitstapje vast uren duren.

Gejoel klinkt op vanaf de uiterste hoek van het speelterrein. Daar maakt een man rennend achten, zijn armen zijwaarts, terwijl drie kinderen hem belagen. Vaag hoort Syl bromtonen. Ze vermoedt dat de man vliegtuigje speelt en dat hij de kinderen heeft opgeroepen hem neer te halen. Drie kinderen die elkaar in lengte een halve kop ontlopen. Als het allemaal zijn eigen kinderen zijn, rent daar het resultaat van een perfecte planning. Vijf, drieëneenhalf en twee jaar.
Freek en zij hebben het trouwens ook niet zo slecht gepland. Belle vier jaar, Frederik bijna drie en dan meteen ook nog een koningskoppel. Meisje, jongetje, alles naar wens. Opdracht volbracht.
Het gebrom komt naderbij. De man passeert zowat haar bank, de drie kinderen in zijn kielzog, met kreten tussen gillen en ademnood in. Met gezwinde pas rent hij voorbij, lange benen, alles in proportie en wapperend krulhaar. Hij gaat zo op in het spel, dat hij haar niet eens lijkt te zien. Als een kwetterende sliert energieke vogels vliegen ze haar bank voorbij.
Hij heeft vast een papadag. Alsof niet elke dag een papadag en een mamadag is wanneer je de zaken tenminste goed verdeelt. Zij kan niet zeggen: vandaag heb ik mijn mamadag niet.
Maar goed, in feite heeft ze vandaag ook een mamadag, althans ze is thuis.
Hoe slagen die mannen er toch in om van hun papadag een feest te maken? En wat doet zij fout? Haar mamadag bestaat uit rommel opruimen, vergeefs proberen te voorkomen dat er rommel ontstaat, achter de feiten aanhollen en dweilen met de kraan open.
En o ja, twintig minuten quality time op het speelterreintje.
Waar zijn haar kinderen? Vanaf de klimtouwen kijken ze toe hoe leuke papa met zijn nakomelingen langs hen scheert. Ze volgen bewegingloos en ademloos het schouwspel.
Syl staat langzaam op, moeizaam alsof haar een zware missie wacht. Ze loopt in de richting van de klimtouwen, maar ze weet niet waarom.
Net op dat moment wenkt Belle Frederik die zich het laatste stukje uit het klimtouw laat vallen. Het zand stuift op, energiek klopt hij het van zijn billen en rent achter zijn zus aan. Ze hebben haar bemoeienis helemaal niet nodig. Ze zou ook niet weten wat ze zou kunnen doen. Is ze meer dan een au pair die de kinderen vergezelt naar de zandbak? Een goede au pair weet de kinderen tenminste nog te vermaken.

‘Ik kan me zo verheugen op mijn mamadag.’ Ze hoort een vage stem van zichzelf, van lang geleden. Als ze zich inspant, krijgt ze er ook nog het droombeeld van destijds bijgeleverd.
Samen met de kinderen taartjes bakken en na afloop glimlachend de kliederzooi in de keuken staan te bekijken. Met laarzen aan de modderpaden op en als grootste kind stampen in de plassen. Liedjes zingen terwijl ze zich met de kinderen in de bakfiets langs ’s heren wegen rept.
Een modelmoeder zou ze zijn en niet een voor wie de quality time al spoedig sluitpost werd.
Dat lonkende vergezicht over de mamadag had ze uitgesproken na de geboorte van Belle. Toen Frederik werd geboren, had ze inmiddels ervaren dat de werkelijkheid weerbarstiger is. Die roze wolk waar kersverse ouders op zouden zitten? Gewoon een publiciteitsstunt. Ook als zwangere vrouw had ze die roze wolk niet beleefd. Ze kon nooit helemaal het gevoel van falen van zich afzetten. En dan was de zwangerschap van Belle nog een fluitje van een cent vergeleken met die van Frederik.
Bij Frederik waren de blije maanden een aaneenschakeling geweest van misselijkheid, kotsen, oedeem, spataderen en moeheid, eindeloze moeheid. Het beetje energie dat ze had, reserveerde ze angstvallig voor haar werk. Daar hadden ze geen boodschap aan zwangerschappen.


  • app store
  • google play